Su-ki-da (2005)(re)

Met Su-ki-da (2005) presenteert de Japanse regisseur Hiroshi Ishikawa na zijn debuutfilm Tokyo.Sora zijn tweede film.

Su-ki-da, wat vrij vertaald ‘Ik hou van je’ betekent, bestaat uit twee delen. In de eerste helft verschijnt de nog jonge Yu (Aoi Miyazaki) ten tonele. Dit tienermeisje valt als een blok voor de eveneens jonge Yosuke (Eita) die zijn ‘ambitie’ om basketbalspeler te worden omruilt voor die van muzikant.

De jonge Yu, die hem, zo goed als, dagelijks opzoekt, treft Yosuke voorts op dezelfde plek zo vlak buiten de stad aan. Hier mijmert Yosuke, voor zich uit starend en spelend op zijn gitaar (telkens dezelfde melodie), zoekende naar de juiste voortgang.
‘Zoeken’ vormt dan ook, naast die van het maken van keuzes, de rode draad in deze film. Yu verlangt naar antwoord op haar toenadering tot Yosuke en Yosuke, aan wie Yu’s avances onopgemerkt blijven, koestert, in eerste instantie, een verlangen naar Yu’s oudere zus (Sayuri Oyamada).

Een thema liefde waarbij Ishikawa’s methodiek overduidelijk één betreft van een compromisloze en ogenschijnlijk directe aanpak; de kunst van het weglaten. Su-Ki-Da kent dan ook geen ‘overbodige’ opsmuk. Het devies: ‘beelden zeggen meer dan woorden’ voert de boventoon. Geen lawaai van de omgeving; de uitdrukking telt. Dialogen in Su-ki-da zijn dan ook een zeldzame verschijning. De ‘trage’ scènes en de lethargische houding van de protagonisten heeft tot gevolg dat de aanwezige ‘spanning’ optimaal de ruimte krijgt zich te kunnen ontvouwen.

Toch faalt regisseur Hiroshi Ishikawa deze ‘spanning’ vast te houden. Wat in eerste instantie voor authentiek aangemerkt kan worden, twee tieners die geen antwoord vinden hoe de liefde te verklaren en de dialogen die niet verder reiken dan een haperend “uh” en “eh” wordt deze herhaling van facetten in het tweede deel pijnlijk banaal als de inmiddels zeventien jaar oudere Yu (Hiromi Nagasaku) en Yosuke (Hidetoshi Nishijima) elkaar per toeval tegenkomen. Het ‘antwoord’ lijkt nochtans onvindbaar:

Yosuke: What do you do when things don’t work out?
Yu: I laugh.
Yosuke: You laugh?
Yu: I just laugh.

Deze vorm van ‘voorzetten’ keren in Su-ki-da telkens opnieuw terug, maar zelfs zeventien jaar na dato falen de hoofdrolspelers nog steeds een antwoord te geven op die ‘ene’ vraag. Bij tieners plausibel maar bij jonge volwassenen ongeloofwaardig. Dit laatste komt met name omdat de karakters geen diepgang hebben. De toeschouwer ‘weet’ niet beter dan datgeen hij/zij krijgt voorgeschoteld en dat betreft in Su- ki-da een toch wel zeer minimalistisch recept.

Ondanks een arrangement van beelden van cinematografisch geslaagde lucht, stiltes en van het liefdes’ koppel zelf, presenteert Su-ki-da zich als een onvolledig scenario. Dit ontvouwt zich in eerste instantie als een fascinerend spel tussen twee tieners maar door afwezigheid van karakterontwikkeling verzandt het tot een monotoon truttige herhaling van facetten. De theatrale apotheose gooit daarbij enkel nog maar meer schepjes suiker in dit, een dan inmiddels al mierzoet, liefdesverhaal.

 

Trailer: Su-ki-da (2005)